* * *


Айналамда аңыраған жел,
Мүсіркеген, есіркеген ел.
Маған дегің келмесе егер: “Өл!”
Кел.

Мені ұшырған бақыт, әлде сор.
Тоқтата алмай ешбір темір тор.
Құлау үшін кетіп барам –
Көр…

Сенен ешкім сұрай қоймас құн.
Тек бір рет жыла сонда шын.
Айналамда аңыраған жел.
Түн.

Авторы: Гүлнар Салықбай

3 пікір | * * *

  1. Жұмыссыз жалқау says:

    Толқуын көрсетпейді ғой көл,
    Өзіңе еш алмайды мені шөл…
    қорқытпа мені кетем деп алыс жақтарға…
    өлсең өл.

    Су ағар, ағалмас бірақ салмай жыра…
    Буырқанад ертемен бойым тұла…
    Қорқытпа мені, секірем құз жардан деп…
    Құласаң құла.

    Қимаймын сұм ажалға сені…
    не айтам…?! Қош аман енді…
    күтсең күт ана өмірден мені.
    Просто қорқытпа мені… 🙂

  2. Әбу-Асқар Мекешұлы says:

    өлеңнің прототипінен көрі ремиксі сәтті шыққын сияқты. Бұл менің жеке пікірім ғой…

  3. jansezim says:

    Гулнар минезди акын. Менин ен суйикти акыным!

Пікір қалдыру

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Өзгерту )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Өзгерту )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Өзгерту )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Өзгерту )

Connecting to %s

%d bloggers like this: