Қош бол…

Маусым 18, 2009

Сені дәл осылайша кетіп қалады деп ойламаппын. Біз сонша саған не істедік? Отбасымыздың бір мүшесіндей көрдік. Әйтеуір сен аш қалмасын деп жағдайыңды жасадық. Тіпті біреудің үйіне қонаққа барғанда да, «үйдегі кенже баламызға бірдемең болса салып бер», деп отыратын едік.

Есіңде ме, ең алғаш келген кезің. Әлі кіп-кішкентай едің, енді болмағанда өлейін деп тұрған жеріңнен үйдегі дәрі-дәрмектің бәрін беріп, сені тірілтіп алдық, жүгіріп-ойнап, үйдің сүйіктісіне айналдың.

Read the rest of this entry »