Әдемілік… украинша…

Қараша 18, 2008

Хохолдардың тағы бір мақтан тұтар тұлғасы – жақында шыққан “Агент 007. Квант милосердия” фильмінде Джеймс Бондтың қызының рөлін сомдаған Ольга Куриленко.

Украина талантты спортшы, әнші, актрисаларға бай сияқты. Бірінен кейін бірі елін танытып, “Украиналық кім десең, міне, қара бізге” – деп тұрғандай.

Фильмді көрген жоқпын (о бастан атыс-шабыс киноларды суқаным сүймейді), бірақ бұл фильмді бүкіл әлем болып көретіні сөзсіз. Және де мынадай әсем көркімен бұл актриса әлі талай режиссердің музасына айналар деп ойлаймын.

Әлі де сол сұрақ, бізден қашан осындай әдемі, талантты әншілер, спортшылар, актрисалар шығады? Елімізді бір асқақтатып тастайтын, бүкіл әлемді тамсандыратын, “Қазақ кім десең, міне, бізге қара” дегізетін…

Тимур Бекмамбетовты көкке көтереміз, сол ағашкамыз, тым құрығанда бір фильміне қазақ актрисасын түсірсеші… (бірақ бұл уже басқа әңгіме)


Наушникпен ойлар…

Қараша 18, 2008

Жұмысқа бара жатқанда және үйге қайтар жолда әрдайым наушникпен жүремін. Бұл менің бір осал жерім шығар. Көңіл күйіме байланысты кейде радио толқынын, кейде өзімнің ұялы телефоныма жинақталған әндерді тыңдаймын.

Наушниктің бір жақсы жері көлік тығынан, адамдардың көптігінен біраз да болсын ойыңды бөледі.Вконтактіде осындай наушникпен жүріп серуендейтін жандарға арналған топ бар. Сол жерде адамдардың осындай сәттерде не ойлайтынын сұраған екен. Әр түрлі ойлар, қиялдар, армандар… Біреусі “Өмір жайлы ойлай берсең, оның мәнсіз екенін түсініп қоясың, сондықтан жәй арманда” – дегенді айтады. Осындай пікірталастардан кейін өзімнің наушникпен жүргенде не ойлайтынымды ойландым.

Read the rest of this entry »