* * *

“Сіз осы шыныменен білмейсіз бе,
Кезігіп қала берем бірдей сізге?
Сіз жүретін жерлерде, әлде мені,
Адасып, не ерігіп жүр дейсіз бе?

Қағылуы махаббат қанатының,
Жаныңызға жабырқап баратыным.
Байқалмай ма сізге осы,
Қып-қызыл боп, қипақтап қалатыным.

Сізді ойламай көзімді әлі ілдіріп
Көргенім жоқ, керек пе жалындыру?
Өртенемін жаныма жалын кіріп,
Әдейі үнсіз жүрсіз бе, бәрін біліп?..

Қара көзден қашсаңыз, несіне ерсіз,
Бір әдемі бақытқа кешігерсіз.
Қарап қалсам, өтесіз көрмегенсіп,
Оңбағансыз, не деген, кешірерсіз…”

Авторы: Күләш Ахметова

Жерідің менен…

Жаз өтті бастан, қыс қалды дедім,
Жерідің менен мүлде сен.
Ғұмырым бірден қысқарды менің,
Не үшін, не деп күн кешем?

Кеудемде мейірім, ар-намыс барын
Көремін дағы сорымнан.
Сұр өмір сараң алданыштарын
Сыпырып алды қолымнан.

Көкірегіме шер толып, Тектім,
Айта алмай аузым мұңды әнді,
Өкініштен мен өртеніп кеттім,
Ішімде сұп-сұр күл қалды.

Авторы: Жұматай Жақыпбаев

Сағынышым ғанасыз

Түн баласы кірпік ілмей қаңғырған,
Ойларымды қайтсем екен, аға, шын,
Жолыңызда болса дегем жан құрбан,
.. тастап қайда барасың?

Сізді – арбап арулардың жанары,
Мен – мейірім іздеп жерден жалықтым.
Сезіміңнің сыйқыры да шамалы,
..жаңа ұқтым-ау, жаңа ұқтым.

Еркелегім келген тегі. Ұқпадың.
(Бұл кереғар тіршілікке дауа жоқ.)
Асылым да жасық болып шыққанын,
Мойындаудан басқа енді амал жоқ.

Өңкей мұңды өлеңіме тоғытып,
Бәрі алдады. Арманым да. Қала. Күз.
Енді сізге бере алмаспын жыр оқып:
..сағынышым ғанасыз.

Авторы: Бақытгүл Бабаш